Elinde balta ile yürek coğrafyalarımızda dolaşan sen misin İbrahim..  içimizdeki putlara mahzunca gözyaşı döküp, fakat onları kırmaya yeltenmeyen sen misin İbrahim.. sen misin… bu duyduğum ‘kavmim!’ feryatlarını göğe savuran.. İbrahim.. sen misin..?

Karanlığın nemrut suratına bir tokat gibi inen, bir kurşun gibi hazneye sürülen sözlerin sahibi.. yüreğime hıçkırıkları ile kahır taşıyan, ellerime gözyaşlarıyla isyan damıtan sen misin İbrahim..

Çok yenik bir coğrafyadan, çok hüzün getiriyorum sana.. bu akşam ekmekten önce hüzün kurulacak soframıza.. bu akşam sofraya bir tabak daha koyacağım.. bu akşam acı konuk olacak soframıza..bak yorulmuş ellerim.. bak durmuyor kimse.. bak yürüyor herkes güneşin battığı yere.. batırıyor mutluluğu tüm yaşananlar..  artık görünmüyor ne yalnızlık ne acısı kalabalığın arasından.. bu kentin çocukları artık ninnilere kanmıyor.. sokaklarda günahvari bir esaret.. biz cennetini yüreğinde taşıyanlar değil miydik İbrahim? Ne oldu bize.. adımız hangi suça karıştı da bu idamlık gözlerimiz.. oysa nemrutlar ateşte yaksa da bizi, secdeye eğmişken başımızı, gül bahçesinde açardık gözlerimizi.. bu veremli şiir tadında hayat.. yakar içimizi..

Bakma öyle İbrahim.. ben hala gözlerimin söylediğini dillendirecek kadar cesur olmadım.. ben Filistinli değilim ki Muhammet cemal olayım.. sorma.. Biliyorum Rachel olmak için Amerika da doğmak gerekmiyordu.. bakma öyle İbrahim.. ben cesaretli toprakların korkak çocuğuyum..

Herkesin her şey olduğu yerde hiç kimse bir şey değildir derler.. bu şehir de tüm kavramlar yerini değiştirmiş. Bu yüzden isyana sürüklüyor tüm cümleler.. bu şehir de artık ünlemler konuşuyor noktaların, virgüllerin yerine.. bize de bir elif miktarı suskunluk kalıyor.. bu yüzden bu ıssızlık.. bu yüzden yorgunluk, bu bitmişlik.. biliyorum şimdi sana iri puntolu cümleler de kursam, savursam da sözcükleri göklere; biliyorum, yine sahte kalacağım hayatın cesur taraflarına..

Söylesene İbrahim!

Bir yabancı selam ile, delik ceplerimde kirli ellerimde hüzün berkiten ben miydim..? bu bana kalan ömrümün en yaşanılası yerinde, yaşanılası en endişeli günahlar mı yoksa, yüreğim de bir gül ile.. gül hadi, gül.. sana gülmeler yakışır..hüznün ebabil taşı olup düşer üstümüze.. bu mevsimde somurtkan olur akşamüstleri, şehr-i hazan oluşur.. yok! Durma öyle İbrahim! Bu mevsimde yeryüzü soğuk olur, üşürsün, soluğun soğuğa bulaşır..  

Biliyorum.. gelmeyeceksin kaç bahar daha beklesem bile.. bu tufan katıp götürecek önüne beni de.. ‘fikirlere kurşun işlemez’ diyordu Vendetta.. yalanmış!! Delik deşik olmuş direnişlerden başka ne kaldı ki elimize.. umudum kendimden kaçıp saklanmış, herkes arşınlamış, kaçıp gitmiş yeryüzünü, geriye yalan tebessümler, uykusuzluk, nikotin kokusu ve bir  kaç bakış kalmış gözlerimize.. Kaldır başını İbrahim, senin olsun bu son bakış.. vur baltayı İbrahim, yok artık acıdan kaçış…

Hani “nemrutlar ateşte yaksa da bizi…” Şimdi etrafımızda binlerce nemrut ile yanan biziz İbrahim..!

-Neresi boşlukta kalmış, neresi aydınlıkta güz baharda saklanmış, kış siyahta- Bir ses bir haber yok artık baharlardan.. adres sormayan kurşunlar sokak köşelerinde.. Birazdan bir Muhammet daha can verecek Filistin de..

Sana şehadetten bahsetmek ne ayıp.. Ah bu ben! Bildiğim iki üç kelama sözü getirip aklım sıra caka satacağım tarihe.. oysa bilirim tarih affetmeyecek, tarih affetse de sen affetmeyeceksin bilirim.. yüzüm yok İbrahim..! bu yüzden her adını duyduğumda başımı eğişim..

 “(İbrahim) Yoldan sapanlar dışında kim Rabbinin rahmetinden umut kesebilir ki”     (Hicr 56) 

Hadi gül, gül biraz İbrahim.. belki o zaman huzur bulur, rahmet düşer, umut dolar yüreğim..bu mevsim soğuk olur ve yapraklarında karanlık bir ay bırakır düşlere.. Yalancı seraplara düş gördüm sanır sevinir yüreğim gecelerce… ben düşlerini darağacına asan, ben yeryüzünün en büyük katiliyim İbrahim.. rüzgarın esecek de kurtulacak diye asırlardır bekleyen benim. Gelsin artık senden, gelsin ortasına rüzgârların şimşek düşmüş yabancılığıma. Sen gül ki, gülümseye alışayım. Çocuk kalsam da ellerinde, adamca hüzünlerde yaşayayım.. sen bir Asaf Halet bestesinde, birilerinin düşlerinde, ümmetin yüreğindesin.. bırak Allah aşkına; gökyüzü bizi ne etsin! gönül bir İbrahim umudu bulamadı, boynuna asılan baltanın ağırlığı altında ezildi kaldı.. adam olamadım onu bilirim de,gönlümün kırıklarını kaç kez topladım yerlerden onu  bilemedim İbrahim… oysa nemrut kavmi de biliyordu baltanın sahibini.. söylesene asaletin prensi! İbrahim..! gönlümü put sanıp da kıran sen misin..?