Peki, nedir avantaj?

Sözgelimi objektif olarak aynı kiloda olan ve maharetleri birbirinden farklı olmadığı bilinen iki boksörden kolları daha uzun olanı “avantajlı” sayılır. Gene aynı niteliklere, aynı maharetlere sahip olduğu bilinen iki futbol takımı arasında yapılan bir maçta, güneşi ve rüzgârı arkasına alan takımın avantajlı bir pozisyonla oyuna başladığı söylenir.

Kaba kuvvet yönünden bir aslan bir beygirle boy ölçüşemez. Bir beygir bir ton yükü rahatça taşıyabilir ama aynı yükü aslana yüklerseniz kemikleri kırılır. Buna rağmen hiçbir beygir, bir aslanla karşı karşıya gelmek istemez. Çünkü birebir yakın dövüşte aslan dişleri ve pençesi itibariyle daha avantajlıdır. Ama beygir burada kendi avantajını kullanır ve kaçar.

Parçalama yeteneği bakımından bir yılanın durumu, bir kaplanın yanında sıfırdır. Yılanla kaplanın karşılaşmasında iş sadece parçalamaya kalsa, kaplan yılanı çiğ çiğ yer. Ama kaplan karşısında, yılanın sahip olduğu başka avantajlar vardır: ısırma ve sarılma gücü gibi.

İnsan bedeni, yetenekler bakımından bu hayvanların hiçbirine üstün değil, hiçbir maraton koşucusu, dik bir tepeyi herhangi bir tavşan kadar usta ve çevik sekişlerle tırmanamaz. Ama mesele tavşanı yakalamaksa, insan başka bir avantajını ortaya koyar: zekâsını. Yani alet kullanabilme becerisini.

Bütün mesele bir mücadelede kendine ait avantajları kullanabilmektedir. Bu avantaj, mücadelenin rakip tarafından haiz olmadığı bir faktörü mücadele esnasında işletmekten başka bir şey değil.

Müslümanlar, kendilerine mahsus avantajlarının bilincinde olabilselerdi, şimdiki yerlerinden daha farklı bir yerde olabilirlerdi. Ama bu avantajları, işler hale getirmedikçe işe yaramayacaktır. Bu avantaj, yükte hafif pahada ağır bir şeydir: Müslümanca yaşamak. Bu yaşamayı kendimize mahsus bir avantaj haline getirebilirsek; aslanın pençesini, yılanın dişini, tavşanın bacaklarını etkisiz hale getirme şansını da elimize geçirmiş oluruz.

İnsanlar bugün konuşulanı işitiyor, fakat söz onları harekete geçirmiyor. Kelimenin, kısır ve yetersiz kaldığı yerde, söz eyleme düşer. Eylem (fiil, hareket, amel), kelimeyi aşar. Kelimeyle meram anlatmanın imkânsız kaldığı yerde eyleme müracaat edilir.

Müslümanın en etken tebliğ aracı bizzat yaşayışıdır.

İşte Müslümanların en kolay içine düştüğü tuzaklardan biri de İslam’ı her şeyden ve herkesten önce kendi hayatında yürürlüğe koymak olmalıyken, onun adeta kendi hayatının dışında bir yürürlüğü varmış gibi bir zehaba yer vermek olarak görülüyor.

Büyük beden olan dünyadaki mücadeleyi kazanmak küçük dünya olan bedendeki mücadeleyi kazanmaktan geçer. Yani önce iç devlet yürek devleti kurulacak sonra diğer devlet kendiliğinden oluşacaktır. İslam’ın ülke çapındaki egemenliği toplumsal bir dikte ile olamaz, oldurulmaya çalışılsa dahi bu İslam olmaz. İslam’ın egemenliği bireylerin tek tek birey olarak Müslümanca yaşama ulaşmasıyla elde edilir. İslami usül budur.

Müslümanlar, kendi doğrularına göre yaşamayı hedeflerinin önüne koymadıkça başkasının dümen suyunda sürüklenip duracak demektir. Müslümanca yaşamak her şeyden önce kendi iç oluşumunu tamamlamaya bağlıdır. Böylece belki ilkin Müslüman tekler çıkacaktır ortaya, sonra da onların meydana getirdiği topluluk…

Son söz yerine… İmam Gazali söylüyordu: “Ömrün bitmiş, fakat sen yalvarmış yakarmışsın, sana bir gün daha verilmiş; işte şimdi öyle bir günde bulunuyorsun, öyle bir günde ne yapacaksan, her gün aynı gayretle o işe sarıl, öyle çalış, öyle ibadet et, öyle yaşa.”

Rasim Özdenören de Müslümanca Yaşamak adlı kitabında Müslüman olma iddiasında bulunan bireyin ve bu bireylerden oluşan toplumun, nasıl o büyük avantaj olan Müslümanca bir yaşamı aktif edebileceğini ortaya koymuştur. Bu benzersiz gücün önündeki iç /dış engelleri ve engel Müslim/gayrimüslim tipleri değerlendirmiş ve çözüm yollarını sunmuştur. Müslüman olduğunu iddia eden herkes Müslümanca yaşama talip olma mecburiyetindedir. Ve böyle bir yaşama talip olanlar için bu kitap bir başka avantajdır. Biliyorsunuz ki avantajlar kaçırılmaya gelmez…

Derleyen: M. Furkan Bulut